Ik kom net van school af en sta lekker voor het verkeerslicht.
Rustig muziekje op, en de les nog verwerkend. En plotseling wordt ik opgeschrikt door het groen worden van het verkeerslicht.
Nogmaal zou ik gaan rijden, maar nu was dit niet geheel mogelijk daar er een mooie zwarte audi voor me staat. Ik zie ‘m sputteren en ik zie de remlichten weer aan gaan. Het oplichten van de achteruitrijlichten (leuk scrabblewoord) doet mij beseffen dat het een automaat betreft (onnodige info,maar moet de blog toch met iets vullen)
Ik hoor ‘m opnieuw starten maar de motor springt niet aan. Ondertussen springt het licht weer op geel (ja;officieel geel want een oranje verkeerslicht blijkt niet te bestaan)
Ik verwacht getoeter achter me,maar dat blijft uit. De persoon in de audi tracht de auto nog steeds te starten…. te vergeeft.. hij stapt uit om te duwen.
Ik zet de gevarenlichten aan,stap uit en begin mee te duwen. Een blij gezicht keek me aan, en bedankt me ervoor.
Aangezien ik nergens met de auto heen kon,stond die dus als eerste voor het verkeerslicht. Toen ik terug kwam had er zich weer een groen-geel-rood taffereel voorgedaan.
Ik verwacht wederom getoeter,maar wederom blijft dat uit. Voordat ik instap maak ik een “sorry” gebaar naar de persoon achter mij. Voordat ik deze heb kunnen voltooien (tja; erg uitgebreid gebaar) krijg ik een two-thumbs-up van de persoon achter mij.
Na nog even wachten vervolgen wij onze weg; de persoon met de verzopen audi achterlatend.
Moraal van het verhaal: de wereld is toch zo rot nog niet. En daar ben ik blij om












