Ik heb altijd al angst voor de tandarts gehad. Ik was al 9 jaar niet meer bij de tandarts geweest totdat ik een fijne tandarts vond in belgië (in nederland kwam ik op de wachtlijst te staan omdat ik nergens meer ingeschreven stond). Die heeft mijn tanden weer gesaneerd,maar de angst bleef. En voordat ik het wist was ik weer 3 jaar niet meer geweest. Gelukkig kon ik bij de tandarts van Suus terecht aangezien we nu familie waren. Zo gezegd zo gedaan,en ik liep weer met schoenen vol lood naar de tandarts heen. Dat is nu 2 jaar geleden,en er is flink wat verbouwd aan mijn mond. Fase 1 was afgerond!
Nu had ik 1 kies die toch behoorlijk gevuld was,en de kans was groot dat daar een keer een kroon op moest. Aangezien dit het laatste jaar is waar de eigen bijdragen voor tandarts kosten nog aftrekbaar zijn,heb ik maar de keus gemaakt om er gelijk een kroon op te plaatsen. Fase 2 kon beginnen, en die begon vandaag. Om kwart voor 4 mocht ik plaatsnemen in de stoel.met knikkende knieën ging ik zitten. Ik heb mijn ogen maar dicht gedaan en aan fijnere dingen gedacht. Na een uur stond ik weer buiten. Met een tijdelijke kroon! Joepie! Volgende week mag ik terug voor de definitieve versie. Ik hoop dan toch wel een beetje klaar te zijn met mijn uitjes naar de tandarts.